การนอนน้อยกว่าที่ร่างกายต้องการทำได้มากกว่าแค่ทำให้รู้สึกเหนื่อย การศึกษาใหม่ที่เข้มงวดจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียในนิวยอร์กแสดงให้เห็นว่าการลดการนอนลงเพียงไม่ถึงชั่วโมงครึ่งต่อคืนอาจนำไปสู่การเพิ่มขึ้นของน้ำหนักที่วัดได้ในระยะเวลาที่สั้นอย่างน่าประหลาดใจ การวิจัยที่ตีพิมพ์ใน Annals of Internal Medicineพบว่าผู้เข้าร่วมที่ลดการนอนลงประมาณ 80 นาทีต่อคืนเป็นเวลาหกสัปดาห์มีน้ำหนักเพิ่มขึ้นเฉลี่ยหนึ่งปอนด์

การศึกษาดังกล่าวรับผู้ใหญ่สุขภาพดี 95 คนที่โดยปกติแล้วนอนหกถึงแปดชั่วโมงต่อคืน แทนที่จะให้ผู้เข้าร่วมผ่านการนอนไม่พออย่างรุนแรงตามที่เป็นปกติในห้องแล็บ ทีมวิจัยได้ออกแบบโปรโตคอลที่เลียนแบบวิธีที่ผู้ใหญ่ที่ทำงานส่วนใหญ่ต้องเสียการนอนจริงๆ สำหรับหกสัปดาห์แรก ผู้เข้าร่วมได้รับแนะนำให้เลื่อนเวลาเข้านอนออกไป 90 นาทีจากตารางปกติ

น้ำหนัก เส้นรอบเอว และองค์ประกอบของร่างกายถูกบันทึกในตอนเริ่มต้นและสิ้นสุดของแต่ละช่วง และผู้เข้าร่วมได้ให้ตัวอย่างเลือดตอนอิ่มเพื่อวัดระดับฮอร์โมนที่ควบคุมความอยากอาหาร ผลลัพธ์แสดงให้เห็นว่าแม้การลดการนอนเพียงเล็กน้อยก็สร้างการเพิ่มขึ้นของน้ำหนักตัวที่มีนัยสำคัญทางสถิติ

เมื่อคำนวณผลลัพธ์ตลอดทั้งปี ทีมวิจัยคำนวณได้ว่าการเสียการนอนน้อยกว่าหนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อคืนอาจทำให้น้ำหนักเพิ่มขึ้นประมาณ 4.3 กิโลกรัมต่อปี

พฤติกรรมนั่งนิ่งเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในช่วงที่จำกัดการนอน ผู้เข้าร่วมใช้เวลาเพิ่มอีกเฉลี่ย 17 นาทีต่อวันในการไม่เคลื่อนไหว และในผู้ชายและผู้หญิงวัยหมดประจำเดือน การเพิ่มขึ้นใกล้เคียงกับ 30 นาทีต่อวัน

การเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมนที่สังเกตได้ในการศึกษาเพิ่มกลไกทางชีวภาพให้กับผลลัพธ์พฤติกรรมเหล่านี้ งานวิจัยก่อนหน้าในกลุ่มผู้เข้าร่วมเดียวกันได้แสดงให้เห็นแล้วว่าการลดการนอนลงประมาณ 80 นาทีต่อคืนเป็นเวลาหกสัปดาห์เพิ่มภาวะดื้อต่ออินซูลินในผู้หญิง

ผู้เขียนร่วมของการศึกษา ฟาริส ซูไรกัต ผู้ช่วยศาสตราจารย์ด้านการแพทย์โภชนาการที่ Columbia ตั้งข้อสังเกตว่าการเพิ่มขึ้นของน้ำหนักหนึ่งปอนด์ที่สังเกตได้ในหกสัปดาห์ไม่ควรถูกมองข้ามว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย

ทีมวิจัยยอมรับว่าการศึกษานี้ดำเนินการในสภาพแวดล้อมที่ควบคุมและรูปแบบการนอนในโลก واقعีถูกหล่อหลอมโดยปัจจัยที่หลากหลาย งานวิจัยในอนาคตอาจสำรวจว่าการแทรกแซงที่จัดการทั้งด้านสุขอนามัยการนอนและพฤติกรรมอาหารมีประสิทธิผลมากกว่าวิธีใดวิธีหนึ่งหรือไม่

นัยสำคัญในทางปฏิบัติสำหรับสาธารณสุขมีมาก ประมาณหนึ่งในสามของผู้ใหญ่ไม่ได้รับการนอนเจ็ดถึงเก้าชั่วโมงที่แนะนำต่อคืนเป็นประจำ ทำให้การนอนไม่พอเรื้อรังเป็นปัจจัยเสี่ยงที่แก้ไขได้มากที่สุดอย่างหนึ่ง

ผลกระทบต่อความอยากอาหารและน้ำหนักน่าจะเกิดจากการรวมกันของการเปลี่ยนแปลงฮอร์โมน พฤติกรรม และเมตาบอลิกที่เสริมซึ่งกันและกัน การจำกัดการนอนมีแนวโน้มเพิ่มระดับเกรลิน ฮอร์โมนที่ส่งสัญญาณความหิว ขณะที่ลดระดับเลปติน ฮอร์โมนที่ส่งสัญญาณความอิ่ม ทำให้เกิดแรงกดดันทางสรีรวิทยาไปสู่การกินมากเกินไป ในเวลาเดียวกัน ความเหนื่อยล้าบ่อนทำลายกำลังใจและความสามารถในการควบคุมตนเอง ทำให้ต้านทานของว่างพลังงานสูงได้ยากขึ้นและละทิ้งการออกกำลังกายได้ง่ายขึ้น ผลลัพธ์คือวงจรที่เสริมตัวเองซึ่งการนอนไม่ดีส่งเสริมพฤติกรรมที่กระทบสุขภาพเมตาบอลิกเพิ่มเติม

ผลการค้นพบยังชี้ไปยังขั้นตอนที่ปฏิบัติได้จริงที่บุคคลสามารถทำเพื่อปกป้องทั้งการนอนและน้ำหนักของตนเอง การให้ความสำคัญกับเวลาเข้านอนที่สม่ำเสมอ การปกป้องช่วงเวลานอนที่เพียงพอแม้ในวันหยุดสุดสัปดาห์ การลดการสัมผัสหน้าจอและคาเฟอีนในตอนเย็น และการสร้างสภาพแวดล้อมการนอนที่สงบ มืด และเย็น เป็นนิสัยต้นทุนต่ำที่เกือบทุกคนสามารถนำมาใช้ได้ สำหรับผู้ที่ต่อสู้กับปัญหาการนอนเรื้อรัง การปรึกษาผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพอาจเผยให้เห็นภาวะที่เป็นต้นเหตุและรักษาได้ การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ที่ทำซ้ำไปตามเวลาตามงานวิจัยอาจมีส่วนช่วยการควบคุมน้ำหนักระยะยาวได้มากกว่าแฟชั่นการลดน้ำหนักหรือการออกกำลังกายที่เข้มงวดที่สุด

สำหรับแพทย์และผู้กำหนดนโยบายสาธารณสุข ผลลัพธ์เหล่านี้เน้นย้ำถึงความจำเป็นในการรวมการประเมินการนอนเข้าเป็นส่วนหนึ่งของการดูแลสุขภาพประจำวัน

เพิ่มเติม...